Aynı gözlerle baktım manzaraya geçen gün. O zaman küçüktüm, umutlarım büyüktü.
İlk defa bir ev yapmıştık, bir gecekondu. Kocaman bir bahçesi. Babam ağaçlarla donatmıştı her karışını bahçenin. Çevremizde fazla ev yoktu, bir kaç komşumuz vardı. Vadiden Ankara’ya bakıyordu penceremiz. Geceleri zifiri karanlıktı. Bir kaç yerde ateş böceklerinin ışıltısı, cır cır böceklerinin sesi, arada bir baykuş çığlığı.
Yan tarafımızda koca bir kaya vardı, üzeri düz. Hava kararınca bazen o kayanın üzerine sırt üstü yatar, gökyüzüne bakardım. O kadar berrak tertemizdi ki yıldızlar… Büyük Ayı, Küçük Ayı, Kutup Yıldızı, Samanyolu o kadar net ve tertemiz görünüyordu. Hayaller kurardım ellerim başımın altında.
Taa uzaklarda şehir var evet, ama kısık sokak lambaları sadece dibini aydınlatıyor. Yavaş yavaş kalabalıklaşıyordu mahallem sonra. Her boşlukta bir ev yapılıyor. Ev yapılınca ilk iş ağaçlar dikilirdi. Bahçe yapılır, sebzeler ekilir. Bahar geldi mi her yer yemyeşil cıvıl cıvıl.
“Bak resme şimdi tekrar be kardeş. Yapılan evler yok artık, umutlar gibi hepsi yerle bir. Ama o ağaçlar hala dimdik, bakımsız olsalar da direniyorlar, baş kaldırıyorlar şehrin betonlaşmasına… Oradaki ağaçlar gibi, tek tek gidiyor mahalleden de dünyadan da komşular; amcaları, teyzeleri, anneleri, babaları veeee sıra bizim kuşağa geldi sanırım, göç eyliyorlar birer birer arkadaşlarımız.”
Bir daha bakın resme: Sağ taraf Dostlar mahallesi, sol taraf Tepecik. Tam karşısı Köstence mahallesi… Sinemayı görebiliyor musunuz bilmem ama hayal edin tam da ortada! Çoraklık’tan Araplar, Üreğil, Topkaya…
Bak tren sesi geliyor uzaklardan. Sabahın ilk ışıklarında telaşla kalkan babalarımıza sesleniyor sanki…
ŞİMDİ GÖZLER YAŞLI VE UMUTSUZ BAKIYOR GAYRİ.